Maandag begon met een ambtelijk en bestuurlijk overleg over de concept dienstregeling van het openbaar vervoer voor 2018. Het OV bureau heeft inmiddels de ontwerp dienstregeling 2018 on line gezet. In de gemeente Westerwolde komen we er maar bekaaid af. Onvoorstelbaar dat men de lijnbelbussen in de rustige uren wil gaan schrappen op de lijn Emmen-Ter Apel- Vlagtwedde en de lijn Winschoten-Bellingwolde. Daarvoor in de plaats zou een zogenaamde Hub taxi moeten komen die men dan minimaal twee uur van te voren moet bellen. (De Hub taxi is de toekomstige opvolger van de regiotaxi.)

Het kan toch niet waar zijn dat onze scholieren in Westerwolde hiervan de dupe worden. Concreet betekent dit, als er een les op school uitvalt in de ‘ rustige uren’ van het OV, dat leerlingen dan twee uur moeten wachten op vervoer. Daarnaast mag ik hopen voor onze scholieren dat ze ‘s avonds geen activiteiten van school hebben, want alleen dan kan gebruik worden gemaakt van de Hub taxi. De ingediende motie aangaande het openbaar vervoer van onze gemeenteraad komt dus op het juiste moment.  We zullen vanzelfsprekend hierover een zienswijze indienen en blijven vechten voor goed openbaar vervoer in Westerwolde. Overigens is de Noordelijke Rekenkamer in haar rapport ‘ Met de bus naar de stad’  heel duidelijk.

( Zie:  http://www.noordelijkerekenkamer.nl/nl/onderzoek/actuele-rapporten/179-met-de-bus-naar-de-stad-openbaar-busvervoer-in-perifere-gebieden )

De Rekenkamer is van mening dat het OV bureau Groningen-Drenthe zich in haar rapportages vooral richt op de successen van bijvoorbeeld de Q-liner, terwijl de achteruitgang van het kleinschalig openbaar vervoer buiten beeld blijft. Er is dus een hoop werk te doen in Westerwolde!

Maandagavond algemene ledenvergadering van Gemeentebelangen Westerwolde waarin de leden moesten beslissen over de groslijst voor de komende verkiezing op 22 november voor de gemeente Westerwolde. Ik was zeer verheugd dat er unaniem werd besloten dat ik lijsttrekker van Gemeentebelangen mocht worden. Ook fijn dat er een aantal leden vanuit de huidige gemeente Bellingwedde op de lijst staan! Er is een hoop werk te doen voor de komende verkiezingen!

Dinsdag, zoals gebruikelijk, de collegevergaderingen.

Woensdag stond er een vergadering van de VVB in het Provinciehuis op de agenda. (Verkeer- en vervoerberaad) Onderwerpen waren o.a. het bushaltebeleid, verkeerseducatie en een presentatie over de nieuwe Hubs (busstation).

De gedeputeerde is bij deze vergaderingen ook altijd aanwezig. In het licht van voornoemde onderwerpen heb ik daarom direct aangegeven dat ik enthousiast ben over het bushaltebeleid en de hubs, maar dat wij daar in Westerwolde weinig aan zullen hebben als er geen bussen meer rijden….

Vrijdag was de nationale Cittaslowdag in de gemeente Eijsden-Margraten. Deze gemeente is zes jaar geleden heringedeeld en het is leuk om dan ervaringen uit te wisselen.  De wethouder verkeer en vervoer in deze gemeente worstelt met dezelfde problemen op het gebied van het OV. Goed om zijn aanpak te kunnen horen.

Wat een prachtig heuvellandschap heeft Zuid-Limburg toch! Een inspirerende dag waar ik met plezier op terug kijk!

En dan is het al weer zaterdag. Dit weekend, bij hoge uitzondering, had ik geen afspraken in de agenda staan. Tijd om thuis eens in de tuin aan de slag te gaan.

Ik wens mijn lezers een fijne en hopelijk zonnige (werk) week toe!

Eigenlijk hoort zondag 7 mei nog bij week 18. Toch wil ik deze dag, die ik vorige week niet heb genoemd, toch even vermelden. Ik mocht op 7 mei in Hotel Boschhuis het eerste exemplaar van het boek “Vervlogen tijden” van Rienhart Wolf in ontvangst nemen.  Het boek is een fotografische geschiedenis van Ter Apel, Ter Apelkanaal, Barnflair en Munnekemoer. Als je het boek openslaat, dan denk je onmiddellijk aan het lied “Het Dorp” van Wim Sonneveld. Wat is het een prachtig boek geworden. Ik weet zeker dat dit boek bij iedereen die het heeft gekocht (en dat zijn inmiddels bijna 1000 mensen!) een ereplaats in de boekenkast krijgt.

Maandag 8 mei begon de werkweek met een aantal vergaderingen. Vervolgens later die dag de evaluatie van de Grunneger Weke met de gehele werkgroep. We kijken terug op een prachtige week waarin de Groningse taal en cultuur zich in al haar facetten heeft laten zien. Unaniem was de werkgroep van mening dat het ‘Laidjesfestival’ met de scholen toch echt het hoogtepunt van de week was. Volgend jaar organiseert de gemeente Westerwolde de Grunneger Weke en ik weet zeker dat dit onderdeel zeker terug komt! De vraag is nog even of ik daar als wethouder Cultuur bij ben…dat weten we na de verkiezingen op 22 november…

Dinsdag B & W vergaderingen. Dinsdagavond commissievergadering waar, vanuit mijn portefeuille, ‘onttrekking openbaarheid weggedeelte Grenssloot’ en het ‘verbeterplan Wollingboerweg’ op de agenda stond. Het raadsvoorstel over de Grenssloot gaat als hamerstuk naar de raadsvergadering van 23 mei. Het verbeterplan van de Wollingboerweg zorgde voor veel discussie over het wel of niet instellen van een 60 km/u zone aan de gehele Wollingboerweg.  Ik ben van mening dat 60km/u de veiligheid voor de schoolkinderen, die daar dagelijks fietsen, zal vergroten. De vraag of er wel of niet door de politie wordt gehandhaafd bij een weggedeelte waar 60 km/u mag worden gereden is voor mij minder interessant. Onderzoek toont aan dat er op 80 km wegen ook vaak te hard wordt gereden. We hopen met het instellen van 60 km/u in ieder geval de snelheid naar beneden te halen.  Verder moeten fietssuggestiestroken en deels rode asfaltstroken de snelheid omlaag brengen. Na aanpassingen als deze wordt er vanuit de gemeente altijd gecontroleerd wat de snelheid is. Indien nodig zullen we dan de politie verzoeken om toch te handhaven.

Ook werd er uitvoerig gesproken over het plaatsen van zogenaamde ‘Smiley’s’  om de snelheid naar beneden te krijgen. Het advies van de CROW (advies en kenniscentrum voor de overheid) is echter om een dergelijk systeem niet aan te schaffen omdat een dergelijk display vaak tijdelijk werkt. Na ongeveer 4 weken is er alweer een toename van de snelheid te zien door gewenning. Daarnaast is uit onderzoek gebleken dat deze displays  bij een bepaalde categorie weggebruikers juist huftergedrag en snelheidstoename uitlokken. Kennelijk zijn er lieden die er genoegen in scheppen om de boze smiley te activeren….

In ieder geval hoop ik dat de raad op 23 mei het voorstel van de Wollingboerweg zal aannemen en de weg zo veiliger wordt voor het fietsverkeer.

Woensdag wederom diverse vergaderingen waaronder een ambtelijk overleg over het debacle van de gehuchtenborden in onze gemeente. Ongeveer acht jaar geleden zijn deze borden geplaatst en volgens één van onze raadsleden staat een aantal van deze borden op de verkeerde plek.  In maart van dit jaar heb ik toegezegd hier onderzoek naar te doen en dat is wat nu gebeurt. Zoals het er nu uitziet heeft het te maken met de kadastrale kaarten die destijds wel bij het raadsvoorstel zijn gevoegd. Wordt vervolgd dus…

Vrijdag was ik aanwezig bij de opening van de expositie in het Klooster getiteld “De stilte was wat restte”. Een mooie expositie van beeldend kunstenaar Yvonne Struys die zich graag laat inspireren door volksverhalen en mythen uit vervlogen tijden, poëzie en muziek.

Zaterdag en zondag was het Nationale Molendag.  Ik mocht zaterdag op deze bijzondere dag onze vrijwillige molenaar Hilvert Bossen in Bourtange in het zonnetje zetten. Precies op deze dag was hij 30 jaar vrijwillig molenaar en dat verdient natuurlijk een bloemetje!

En dan is het zondag, tijd voor mijn blog. De agenda voor de komende week is weer redelijk gevuld. Ik wens al mijn lezers een fijne en zonnige (werk) week toe!

 

Beste lezers,

In verband met de meivakantie heb ik deze week geen blog geschreven. Mijn eerste werkdag na mijn vakantie was donderdag 4 mei, de dag waarop we herdenken. Daarom in plaats van de gebruikelijke blog nu de toespraak die ik tijdens de herdenking in Vlagtwedde heb gehouden.

Volgende week, zoals gebruikelijk, weer mijn reguliere blog. Ik wens al mijn lezers een fijne (werk) week toe!

 

4 mei herdenking 2017

 “Geef vrijheid door”.

 ‘De kracht van het persoonlijke verhaal.’

Namens het gemeentebestuur van Vlagtwedde heet ik u bijzonder hartelijk welkom bij deze bijeenkomst.  Vandaag herdenken wij alle mensen, burgers en militairen, die sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in het Koninkrijk der Nederlanden en daarbuiten zijn omgekomen in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.

Na de Tweede Wereldoorlog zijn overal in Nederland monumenten en gedenktekens opgericht. In Vlagtwedde is dat dit monument, dat “saluut voor de eeuwigheid” symboliseert

Dit monument herinnert niet alleen aan onze gesneuvelde landgenoten, maar vandaag denken we aan alle andere mensen die, op welke manier dan ook, hun leven hebben gegeven voor de vrijheid van een ander.

Achter al deze mensenlevens schuilt een eigen verhaal. In de afgelopen decennia is het grote verhaal over de oorlog, de slachtoffers en de uiteindelijke bevrijding, ingevuld door talloze ‘kleine’ verhalen.

Het thema van de herdenking is dit jaar:“De kracht van het persoonlijke verhaal”.

Schrijvend aan mijn toespraak voor vandaag realiseerde ik me dat de persoonlijke verhalen van mensen, die de oorlog hebben meegemaakt, steeds zeldzamer zullen gaan worden. Toch zijn hun persoonlijke verhalen te belangrijk om niet bij stil te staan. Door die verhalen te horen en op te schrijven wordt de geschiedenis levend gehouden.

De Tweede Wereldoorlog heeft in heel veel gezinnen in Nederland en ver daarbuiten, sporen achter gelaten. Soms met een impact die jarenlang voortduurde.

Arendo Joustra, schrijver en journalist, schreef dit jaar de thematekst  en hij noemt hierin het voorbeeld van zijn vader, die laarzen niet kon verdragen omdat hij als student zag hoe gelaarsde agenten de Joden in Amsterdam uit hun huizen haalden. Ook schrijft hij over de moeder van een vriend, die tengevolge van haar tijd in het Jappenkamp, nog steeds lijdt aan schoonmaakwoede.

Er zijn veel persoonlijke verhalen, maar ze werden niet altijd verteld.

Persoonlijke verhalen, voor velen die het hebben moeten doorstaan, een keiharde waarheid met littekens die nooit zouden verdwijnen.

Het steeds weer vertellen van verhalen over de oorlog, welke oorlog dan ook, helpt daarbij. In elke stad, elk dorp, elke gemeente is dit mogelijk. We moeten elkaar stimuleren om zelf verhalen uit onze familie of van naaste bekenden op te sporen, vast te leggen en door te vertellen…. Want heeft niet elke familie haar eigen verhaal, uitvergroot of niet…

Wij kunnen het ons niet voorstellen hoe het is; niet in vrijheid te kunnen leven, bang zijn voor onderdrukking en vervolging en te moeten vluchten voor geweld. Toch was dit in de periode 1940-1945 hier wel het geval…

Ook de persoonlijke verhalen van de oud militairen, die in onze gemeente hebben gevochten en nog in leven zijn, blijven heel bijzonder.

Met dit in het achterhoofd en met het jaarthema ‘De kracht van het persoonlijke verhaal’ als leidraad, wil ik vandaag dan ook graag stil staan bij een persoonlijk verhaal dat mij erg raakte… Een verhaal over moed en strijd tegen onderdrukking, over jonge helden uit een ander land, die hun thuis verlieten om in vreemde landen te vechten tegen tirannie en die hebben bijgedragen aan de bevrijding van onze gemeente. Daarbij werd in Veele een felle strijd gestreden.

Eén van de militairen die in Veele heeft gevochten, Jaak Daemen, is nu 92 jaar oud. Hij kent de persoonlijke verhalen. De verhalen over toen nog, majoor Blondeel, en de jonge soldaten die in Veele letterlijk hun eerste vuurdoop kregen.

Al jarenlang bezoekt Daemen het monument in Veele. De Belgische Para’s hebben in onze gemeente een belangrijke rol heeft gespeeld bij de bevrijding. Hun leven is door de oorlog voorgoed veranderd. Daemen verloor in onze gemeente drie van zijn vrienden, Rolin, Breuer en Hazard.  Militairen van 19, 20 en 21 lentes jong. Deze jongens zijn nooit ouder geworden. Zij kregen nooit de kans hun eigen baby te horen kraaien of hun ouders te begraven.

Soms zijn het enkele woorden uit een persoonlijk verhaal die je nooit meer vergeet. Uit het persoonlijke verhaal van de Belgische para’s zijn dat voor mij slechts vier woorden…

Sergeant Rolin stierf na zich te hebben verontschuldigd bij zijn commandant, majoor  Blondeel, omdat hij gewond was geraakt. Zijn laatste woorden…. “I am sorry sir..”

Woorden die getuigen van een loyaliteit die wij ons niet kunnen voorstellen…

De verbondenheid tussen de Belgische bevrijders en de inwoners van onze gemeente is altijd gebleven.Bij de herdenkingen al die jaren zijn de persoonlijke verhalen veelvuldig geweest.

En terwijl wij vandaag, zovele jaren na de  bevrijding, gelukkig nog steeds mogen herdenken, leven elders in de wereld nog steeds mensen in angst en onderdrukking. Nog steeds  moeten mensen vluchten voor oorlogsgeweld. Kijkend naar de schokkende beelden in Aleppo, de aanslagen overal in de wereld, is vrijheid nog steeds niet vanzelfsprekend.

Op dit moment zijn er wereldwijd 65 miljoen mensen op de vlucht voor geweld. Dagelijks maken mensen nog deze wreedheden mee en voor hen, die het mogen overleven, zijn de persoonlijke verhalen vaak te gruwelijk om over te spreken.

Tijdens de opening van de nieuwbouw van het COA in Ter Apel vertelde Bright Richards, die in 1993, op de vlucht voor de burgeroorlog in Liberia, ons land in Ter Apel binnenkwam, zijn persoonlijk verhaal. Nog steeds vraagt hij zich af wie die onbekende was die de rebellen opdracht gaf om hem te sparen toen hij dreigde te worden dood geschoten…

De kracht van zijn persoonlijk verhaal is dat hij, aan de dood ontsnapt, nu in Nederland zijn leven heeft opgebouwd en  door zijn werk als acteur en theatermaker de kloof tussen verschillende culturen, etniciteiten en religies probeert te overbruggen.

Persoonlijke verhalen van al die jaren, van mensen uit verschillende werelden. Persoonlijke verhalen die hoe verschillend ook, één ding gemeen hebben….

Het zijn verhalen die de geschiedenis aanraakbaar maken………Persoonlijke verhalen die levens voorgoed hebben veranderd…

We moeten de verhalen blijven vertellen en blijven delen tot alle getallen weer zijn veranderd in namen. Dat is de waarde van herdenken.

Wat dit betreft moet de beroemde dichtregel van Leo Vroman ‘Kom vanavond met verhalen’ niet alleen als hartenkreet worden gezien, maar ook als opdracht.

Met de strofe uit het gedicht ‘Vrede’ van Leo Vroman wil ik graag mijn toespraak afsluiten.

 

“Kom vanavond met verhalen

hoe de oorlog is verdwenen,

en herhaal ze honderd malen:

alle malen zal ik wenen.”